Matching numbers betekent dat een nummer op een motorblok of versnellingsbak overeenkomt met een nummer in een archief. Dat is de hele bewering. In advertenties staat het er vaak bij alsof er meer is vastgesteld: dat de motor er altijd in heeft gezeten, dat de stempel uit de fabriek komt, dat de auto eerlijk is. Daarover zegt het nummer niets.
Elk van die extra's kan niet waar zijn terwijl de nummers kloppen. Het archief kan fout zijn. Michael Sheehan, Ferrari handelaar en columnist bij Sports Car Market, schreef in augustus 2008 dat Ferrari Classiche na jaren ontkennen had toegegeven dat de fabriek serienummers had omgewisseld, voor douanepapieren of voor de belasting. De stempel kan jonger zijn dan hij lijkt. In dezelfde column beschrijft hij een 250 GT California Spider met chassis 2377. Het was niet duidelijk welke motor erin zat, en Ferrari liet het blok opnieuw stempelen met een nummer dat bij het chassis paste. Sheehan verkoopt zelf Ferrari's en is geen neutrale bron.
En het onderdeel kan jaren ergens anders hebben gelegen. Daarover bestaat een vonnis.
Een versnellingsbak van een half miljoen dollar
De Amerikaan Bernard Carl kocht in 1997 de Ferrari 250 GTO met chassisnummer 3387GT en bood hem in 2016 te koop aan. De originele versnellingsbak, nummer N2, zat er toen niet meer in. Hij was kennelijk voor reparatie uitgebouwd en vervangen. Hoe dat was gegaan, noemde de Londense rechter later "not entirely clear". De bak moest ergens bij Canepa zijn, een specialist in Californië, die hem aanvankelijk niet kon vinden.
Het vonnis uit 2020 geeft de bedragen. De Britse handelaar Gregor Fisken bood eerst $44,5 miljoen, zonder te weten dat de bak niet origineel was. Toen dat duidelijk werd, kwam een inhouding van $1 miljoen ter sprake. In het contract van 18 oktober 2017 stond $44 miljoen, met de bepaling dat die prijs rekening hield met de ontbrekende bak.
Dat verschil van $500.000 is 1,1 procent van het eerste bod. Zuiver is de meting niet, want Fisken hoopte de bak alsnog te krijgen. Het blijft een zeldzaam getal: wat een ontbrekende match kost als twee professionals erover onderhandelen. In het vonnis wordt de bak zelf geschat op $500.000 tot $1 miljoen.
Carl leverde niet, Fisken ging naar de rechter en kreeg gelijk, ook in hoger beroep. Beide partijen waren het erover eens dat de schade hooguit nominaal was. De rechter beval toch levering. Fisken voerde aan dat auto en bak allebei uniek waren en dat het samenbrengen zijn naam als handelaar zou helpen, en Carl kon de bak eenvoudig afstaan.
Een rechter kan dus bevelen dat een nummer terug naar zijn auto gaat. Wie bepaalt welk nummer telt, is een andere vraag.
De partij die het archief beheert
Bij Ferrari is dat Ferrari. De afdeling Classiche begon in 2005, de werkplaats opende in juli 2006. Een 250 uit de jaren zestig had toen veertig jaar gereden zonder dat de fabriek ernaar vroeg, en een eigenaar die een motor nodig had, stopte er een motor in.
Neem een Ferrari 250 GT SWB uit 1961, chassis 2563. In de jaren zeventig kreeg die motor 4467, uit een 250 GT Lusso: een V12 van dezelfde fabriek uit dezelfde jaren, alleen een ander type. Classiche wilde de auto zo niet certificeren. De eigenaar kocht een nieuw gegoten blok bij de fabrieksgieterij, ongeveer $38.000, en liet er voor naar schatting $30.000 of meer een motor omheen bouwen, gestempeld met een Classiche nummer. In oktober 2006 ging de auto in Genève weg voor $1.762.300. Een blok uit 2006 telde voor de fabriek zwaarder dan een blok uit de jaren zestig.
De motorruimte van een 250 GT Lusso uit 1963, chassis 4393. Uit dit type kwam de motor die in chassis 2563 niet mocht blijven.
In de financiële wereld heet dit issuer-pays: wie beoordeeld wordt, betaalt de beoordelaar. Bij kredietbeoordelaars is dat een bekend bezwaar. Classiche gaat een stap verder, want na een negatief oordeel levert dezelfde fabriek de oplossing. Sheehan noemt op zijn site $3.750 voor een 308 en $16.250 voor een 250 GTO, met onderzoek en metaaltesten apart. De totale opbrengst schat hij op $36 miljoen, zijn eigen rekensom. De commissie die beslist, wordt door een Ferrari dealer een "third-party body" genoemd. Sheehan noemt Piero Ferrari als voorzitter, de vicevoorzitter van het bedrijf.
Ook wat telt, kan schuiven. De Breadvan, de omgebouwde 250 SWB die in 1962 op Le Mans reed, kwam niet door de keuring: te ver van de fabrieksspecificatie. In juni 2009 kwam er een tweede traject, de Attestation, voor auto's die in hun gewijzigde vorm hebben geracet. De fabriek had er een product bij.
De Breadvan, nummer 16, op Goodwood in 2009. Erachter staat 250 GTO 3757GT.
Dat maakt het certificaat niet waardeloos. Ferrari heeft de bouwbladen en de koper niet. Als negatief signaal werkt een nummer ook goed: een auto zonder match moet uitleggen waarom. Het probleem zit aan de andere kant, bij de koper die uit een kloppend nummer meer afleidt dan erin zit.
Porsche heeft de twee vragen netjes gescheiden. De Production Specification, opvolger van het oude Certificate of Authenticity, komt uit het archief: chassisnummer, bouwdatum, kleur, opties, type motor en bak. Niemand kijkt daarvoor naar de auto. Het Technical Certificate is wel een inspectie en vermeldt of de huidige motor- en baknummers overeenkomen met het archief. Voor een 911 zegt het eerste papier wat de fabriek onder dat nummer bouwde. Het tweede zegt dat de nummers vandaag gelijk zijn. Over de vijftig jaar ertussen zegt geen van beide iets.
De motor van een Porsche 911 ST uit 1971 op Pebble Beach in 2023.
Daarvoor is saaier papier nodig: facturen met een motornummer erop, oude keuringsrapporten, foto's uit de tijd dat de motor eruit was. Een match staat daar niet in, wel of er ooit een wissel is geweest en wanneer.
Terug naar 3387GT. Als N2 weer in de auto zit, kloppen de nummers en kan de volgende eigenaar dat zwart op wit laten bevestigen. Hij weet dan wat Fisken in 2017 ook al wist: dat auto en bak bij elkaar horen, en dat ze een tijd niet bij elkaar waren. Wat koopt hij met die 1,1 procent?
Beeld: 1962 Ferrari 250 GTO SP24 door MrWalkr (CC BY-SA 4.0); 1963 Ferrari 250 GT Lusso Engine Compartment door Prova MO (CC BY-SA 4.0); 1961 Ferrari 250GT SWB 'Breadvan' - Flickr - exfordy (1) door Brian Snelson from Hockley, Essex, England (CC BY 2.0); 1971 Porsche 911ST 2.5 MFI engine at Pebble Beach Concours 2023 door Prova MO (CC BY-SA 4.0). Afbeeldingen zijn verkleind.
.jpg){kind=link}
